Historia oliwinu/perydotu

OLIWIN/PERYDOT

Rodzaj: niesilikaty

Skala twardości Mohsa: 6,5–7

Barwa: żółto-zielona, oliwkowa, żółta, brązowa

POCHODZENIE I PROWENIENCJA

Oliwin stanowi przejście między minerałami forsterytem a fayalitem, które zawierają pierwiastki chemiczne – żelazo i magnez – w różnych proporcjach, więc w zasadzie nie jest to pojedynczy minerał, lecz cała grupa minerałów.

W większości źródeł oliwin i perydot są wymieniane jako jeden minerał, jednak perydot jest przezroczystą, jasnozieloną odmianą oliwinu o właściwościach klejnotowych, zwłaszcza forsterytu.

Krystalizuje się z ochłodzonej magmy i ulega wietrzeniu na powierzchni Ziemi.

Perydot występuje w postaci nieregularnych konkrecji (okrągły kamień z kryształami perydotu w środku).

Perydot został po raz pierwszy odkryty ponad 3000 lat przed naszą erą na wyspie Topazos

(dzisiejsza wyspa Zagarbad lub wyspa św. Jana) na Morzu Czerwonym w Egipcie i na cześć tej wyspy nazwano go Topazios.

Najbardziej cenionym odcieniem perydotu jest intensywna ciemnozielona barwa bez żółtych lub brązowych podtonów. Żółto-zielony kolor wynika z obecności żelaza.

POCHODZENIE

Egipt, Arizona, Nowy Meksyk, Norwegia, Niemcy, Nowa Zelandia, Pakistan, Australia,

Brazylia, Chiny, Mjanma

Czasami oliwiny występują również w meteorytach, które spadły na Ziemię (meteoryty te nazywane są pallasytami). Mogą one zawierać oszlifowane peridoty, które są uważane za najrzadsze kamienie ze wszystkich.

W latach 90. XX wieku rozpoczęto wydobycie perydotu w Pakistanie, gdzie znajdują się najpiękniejsze tzw. perydoty kaszmirskie o masie przekraczającej 100 karatów.

Obecnie 80–95% światowej produkcji perydotu pochodzi z kopalń w Arizonie (rezerwat San Carlos Apache).

ZASTOSOWANIE

Podczas wypraw krzyżowych duża ilość perydotu trafiła do Europy, gdzie wykorzystywano go jako element ozdobnych przedmiotów religijnych. Dopiero pod koniec XIX wieku perydot stał się popularnym kamieniem jubilerskim w Europie i Ameryce.

Ze względu na wysoką temperaturę topnienia jest wykorzystywany do produkcji szkła technicznego oraz jako materiał ścierny. Stosuje się go również do produkcji cegieł i form odlewniczych. Znajduje również zastosowanie w przemyśle chemicznym do produkcji nawozów.