Historia kamienia księżycowego
Rodzaj: skaleń
Skala twardości Mohsa: 6–6,5
Kolor: biały, brązowy, brzoskwiniowy, szary
Kamień księżycowy jest odmianą skalenia i składa się z ortoklazu oraz albitu. Nazwa tego minerału pochodzi od refleksów przypominających światło księżyca.
Nazwa „Adularia” lub „Adularia”, z którą również możemy się spotkać, została nadana na cześć góry Adular w Alpach Szwajcarskich, gdzie został on po raz pierwszy odkryty.
W 1970 roku (w tym samym roku, w którym z Florydy wystartował statek kosmiczny Apollo 11 w kierunku Księżyca) kamień księżycowy został ogłoszony oficjalnym klejnotem stanu Floryda.
KOLOR
Kamień księżycowy wykazuje zjawisko optyczne zwane adularescencją, które występuje wyłącznie w obecności światła. Polega to na naprzemiennym ułożeniu warstw wewnątrz minerału, co powoduje niebieski połysk na powierzchni.
Niektóre kamienie księżycowe, zwłaszcza te pochodzące ze Sri Lanki i Indii, często zawierają niewielkie ilości innych minerałów, takich jak cyrkon, granat czy turmalin. Skład i struktura kamienia księżycowego
mogą wpływać na jego barwę; minerały niebieskie i szare zawierają większą ilość albitu, podczas gdy kamienie w odcieniach brzoskwiniowych i różowych zawierają więcej ortoklazu.
POCHODZENIE
Armenia, Birma, Sri Lanka, Indie, USA, Brazylia, Australia, Afryka
Historycznie najpiękniejsze kamienie księżycowe o najintensywniejszym niebieskim połysku pochodzą z Mjanmy (Birmy). Większość kamieni księżycowych dostępnych obecnie na rynku pochodzi ze Sri Lanki.
ZASTOSOWANIE
Kamień księżycowy jest wykorzystywany przede wszystkim w jubilerstwie, gdzie szlifuje się go na kaboszony lub, w przypadku kamieni o wysokiej jakości i jasnoniebieskim blasku, na fasety.
Jednym z najpopularniejszych obecnie kamieni księżycowych jest naszyjnik Iris Moonstone (laureat nagrody Gem Trade Association Award 2017), którego centralny kamień został oszlifowany w kształcie markizy i charakteryzuje się wyjątkowym efektem kociego oka.
Na początku XX wieku, w okresie secesji, kamień księżycowy rozsławił francuski jubiler René Lalique, który chętnie wykorzystywał go w swoich biżuteriach.

