Historia cyrkonii sześciennej
Skala twardości Mohsa: 8,5
POCHODZENIE
Cyrkonia ma oznaczenie CZ, co jest skrótem od angielskiego terminu „cubic zirconia”.
Nie jest to cyrkon pochodzenia naturalnego, lecz materiał wytwarzany laboratoryjnie, tj. krystaliczna forma tlenku cyrkonu o strukturze sześciennej.
Jest to najpowszechniejsza i ciesząca się największym powodzeniem imitacja diamentu, która pojawiła się na rynku biżuterii w 1976 roku, kiedy to rocznie produkowano 60 milionów karatów cyrkonii.
Pierwsze kryształy cyrkonii, które można było szlifować fasetowo, wyprodukowano w Moskwie w 1969 roku.
Istnieje kilka metod produkcji tlenku cyrkonu.
Cyrkonia jest wytwarzana z mieszanki bardzo czystego proszku cyrkonowego stabilizowanego magnezem i wapniem. Istnieją trzy metody produkcji: topienie, metoda roztworowa oraz metoda wykorzystująca ekstremalnie wysokie ciśnienie i temperaturę.
CZ a DIAMENT
Cyrkonia otrzymała tę nazwę, ponieważ ma taką samą strukturę sześcienną jak diament.
W porównaniu z diamentem cyrkonia ma mniejszy połysk, ale większy blask barwny, czyli rozpraszanie światła (znane również jako ogień).
Naturalny diament, a nawet diament laboratoryjny, zawiera inkluzje, podczas gdy cyrkonia
nie zawiera ich w postaci innego minerału, ale w postaci małych pęcherzyków gazu.
Obecnie moissanit jest głównym konkurentem tlenku cyrkonu.
KOLOR
Cyrkonia jest produkowana w niemal wszystkich kolorach, jest łatwo dostępna i niedroga. Dlatego w branży jubilerskiej jest bardzo popularną alternatywą dla diamentów.
Cyrkonia jest twarda, ale nie aż tak bardzo. Oznacza to, że łatwo ulega zarysowaniom, a także wchłania tłuszcz ze skóry i produkty codziennego użytku, co sprawia, że nawet najjaśniejsza cyrkonia po latach wygląda na matową i pozbawioną blasku. Jej żywotność wynosi co najmniej 2 lata.
ZASTOSOWANIE
Cyrkonia jest stosowana przede wszystkim w jubilerstwie jako niedrogi zamiennik diamentów. W przemyśle wykorzystuje się ją do produkcji urządzeń optycznych, laserów, skalpeli chirurgicznych oraz jako materiał budowlany.